شیمی عکاسی:عکاسان کشور ایران
1- نیکلای پاولوف-اولین دستگاه دوربین عکاسی را در سال 1221 قمری و1842 میلادی به عنوان هدیه تزار روسیه به ایران اورد.
2 اولین عکاس ایرانی به احتمال بسیار زیاد- ملک قاسم میرزا پسر فتح علی شاه بوده که به دو روش داگریdaguerre وکلودیون عکاسی میکرده است.
3-ژول ریشار خان از دربار محمد شاه قاجار در سالهای 1260 قمری بروش داگری عکس میگرفت.
4- معییرالممالک داماد مغضوب شاه ناصری بروش کلودیون در سالهای 1300 قمری عکاسی میکرده.
5-مادام عباس شخصی که عکاس اندرونی ناصری بوده.
6- صحاف باشی که از شاگردان دارالفنون بوده.
7-عبدالله قاجار:1314 قمری-او معلم دارالفنون بوده است همچنین روسی خان(ایوانف)-و-خادم شاگرد عبدالله فاجارنند.
8-میرزا ابراهیم خان عکاس دوران مظفری است.
9-اقارضا اقبال-1280 قمری-بمدت 27 سال عکاسی کرد او از شاگردان دارالفنون بود.
از کارهای معروف اقبال السلطنه-عکاسی مناظر نور- کجور وشهرستانک -فیروزکوه است
10-ژوزف پاپازیان-1292 قمری-عکاسخانه شخصی داشت.
11-حسین علی عکاس باشی دربار -1294 قمری-شاگرد دارالفنون بود.
12- سوریوگین- که همراه شخصی بنام -مسنن در خیابان فردوسی کنونی- عکاسی داشتند و مدال طلای نمایشگاه بروکسل را گرفته عکسهایش در گالری (فریر) محفوظ است.
13-ماشائ الله خان وخادم که در سالهای 1300 شمسی در تهران عکاس خانه شخصی داشتند.
14- لویجی پشه که فردی ارتشی بود و در سالهای 1847 میلادی از ایران عکسبرداری میکرد
15-لویجی مونتا بونه: که دیپلمات ایتالیایی در ایران بود-1862-عکسهای او در کتابخانه دانشگاه تهران-محفوظ و به قلم شخس شاه ناصری یادداشت گذاری شده است.
16-فوکتی که ایتالیایی بوده و مامور تلگراف خانه تبریز بسال 1847 -بوده دارای مجموعه عکس از ایران است.
17 مهدیقلی هدایت -میرزا علی خان -چاپخانه فاروس- به لحاظ کار لیتو گرافی وگراور سازی اقدام به عکاسی فتو لیتو گرافی میکردند.
18- شخص ناصرالدین شاه به شهادت تاریخ هنرمندی مسلط برفنون عکسبرداری وظهور و چاپ ان به روش های متداول بوده است.
یک تذکر برادرانه:
دکتر «بیژن بندری»، متخصص پوست و استاد دانشگاه «یوسی. ال. ای» معتقد است که حتی در محیط­ های دانشگاهی هم اتحادی که میان دیگر مهاجران وجود دارد، بین ایرانی­ ها دیده نمی­ شود. او در این­ باره نوشته: «پزشکان از هر کشوری که وارد آمریکا شوند، برای طبابت باید امتحانات (usmle) را پاس کنند. هر سال بهترین نمره‎های این امتحان را هندی­ها کسب می‌کنند. این به خاطر هوش بالا و یا دانش زیاد آن­ها نیست و فقط و فقط به خاطر اتحاد آن­ها است. هندی­ ها برای خودشان بانک سوال درست کرده­ اند که دست به دست می­چرخد. اما بچه­ های ایرانی همه­ چیز را از هم پنهان می­کنند. در روابط دانشجویان ایرانی، بی‎اعتمادی توی چشم می­زند؛ برای نمونه، دانشجویان پنهانی امتحان می­ دهند، نمره­ خود را مخفی می­کنند و از نحوه درس­ خواندن‌شان اطلاعاتی نمی­ دهند.»